Brief uit het atelier #37
Een theaterbewerking en een bijzonder potje Tetris.
Lieve lezer,
Ik heb het lang voor mezelf moeten houden, maar vandaag mag ik het luidop zeggen: het Nederlandse kindertheatergezelschap TG Winterberg is volop bezig met hun toneelbewerking van De Wind en Wij, het boek dat ik samen met Claudia Jong maakte in 2020 en dat vorig jaar een fraaie heruitgave kreeg.
De Wind en Wij is een liefdevol boek over opgroeien en opvoeden. Over loslaten en duwtjes in de rug geven, altijd weer. Over de wind die ons meevoert, en onze haren doet wapperen. Uitgeverij De Eenhoorn noemt het “een klassieker onder de Eenhoorn-boeken”. De illustraties vielen meermaals in de prijzen, onder andere in Los Angeles, New York en China.
De Wind en Wij is ook het boek waarover ik al lang de stille hoop koesterde dat er ooit een voorstelling van gemaakt zou worden. De theaterbewerking gaat in première in het najaar van 2026 en je leest er hier ongetwijfeld meer over, wanneer het zover is. Nu is er alvast deze trailer:
Wat anderen zeggen over het boek
“Kijk die cover toch! Jongens toch, ik krijg er kippenvel van!”
Tom De Cock, televisie- en radiopresentator
“Net de verschillende lagen zorgen ervoor dat het boek je meevoert als een wervelwind.”
Jan Van Coillie voor MappaLibri
“De Wind en Wij is zonder twijfel het bijzonderste prentenboek dat ik dit jaar ben tegen gekomen.”
Boekenbengels & Leesbeesten
“Dit zijn stuk voor stuk prenten die je aandacht opzuigen en vasthouden, prenten die je zou willen inkaderen. Meesterlijk, verrassend, vernieuwend.”
Eric Vanthillo voor Pluizuit
Een bijzonder potje Tetris
Wanneer ik vorig weekend met mijn zoon Seb rondwandel op Facts, word ik door een voorbijganger uitgenodigd om deel te nemen aan een Tetristoernooi op Super Nintendo (SNES). Alsof ik door een tijdportaal word gezogen is het opnieuw 4 november 1989, wanneer ik op mijn achtste verjaardag genoeg zakgeld bijeen gebedeld heb om een Game Boy™ te kopen. Deze komt gebundeld met het door Alexey Pajitnov ontwikkelde Tetris. Ik heb jarenlang Tetris gespeeld en hou er tot op vandaag een grote nostalgische liefde voor het spel aan over. Ik kan met weinig blijer zijn, dan met een uitnodiging voor dit toernooi.
Er zijn zes tegenstanders en we spelen Tetris Battle Gaiden, een eerder obscure Japanse Tetris-variant uit 1993. Je moet telkens twee van de maximum drie rondjes winnen om je tegenstander te verslaan. Wanneer ik na een half uur spelen de finale haal, heb ik zweethandjes en lijk ik voor het eerst adem te kunnen halen.
Het eerste rondje van de finale win ik vrij vlot, maar ik heb een geducht tegenstander die zich niet uit het lood laat slaan door mijn geoefende spel en fijnbesnaard fingerspitzengefühl. Af en toe slaat hij terug met een geniepige aanval, die hij uit een power-up peutert. Tijdens de tweede ronde verplettert hij me dan ook genadeloos. Wanneer de allesbepalende derde ronde van de finale aanbreekt, voel ik even mijn hartslag dreunen in m’n borstkas voor ik weer dat jongetje met zijn Game Boy™ ben. Ik vergeet de 16-bit beats van het spel, de toeschouwers en mezelf. Mijn focus gaat alleen nog naar de blokjes, en ik leg lijn na lijn en puzzel alsof mijn leven ervan afhangt. Wanneer ik win heb ik het niet eens door; het scherm bevriest en ik denk dat de hele zooi crasht, maar het is mijn tegenstander wiens blokjes onverbiddelijk door het dak donderen, die het spel doet stoppen.
Het was bijzonder prettig om even teruggekatapulteerd te worden naar de jaren ’90, die zoveel simpeler leken dan vandaag. Volgend jaar doe ik opnieuw mee. En het mooiste is dat Seb en ik de afgelopen dagen regelmatig een potje Tetris speelden tegen elkaar, en hij zo kennismaakt met de eenvoud en de ingeniositeit van een spelletje dat ondertussen meer dan veertig jaar oud is. Net als zijn papa.
Tot later 👋
Warme groet,
Kristof
Tetris 4ever!